Laat ik beginnen met een waarschuwing, het hierna volgende toekomstbeeld is slechts een van de mogelijke scenario’s voor projectmanagement. In het geval dat de komende 10 jaar zich werkelijk zo ontwikkelen als ik beschrijf, noem mij dan niet een profeet.  Ook wanneer alles anders loopt, verketter mij dan niet als iemand die ernaast zat. Ik ben een denker die liever met woorden goochelt dan er mee googelt. Ik lees, studeer, zoek uit en sta al luisterend toe dat mijn gedachten veranderen. Dit is hoe ik nu de toekomst zie. Ik zadel u hiermee met de noodzaak op om een keuze te maken.

Wat zijn de gevolgen van zowel de technologische als de organisatorische innovaties van de afgelopen decennia voor de gemeenschap van projectmanagers?

Het staat voor mij buiten kijf dat de drijvende krachten van de agile revolutie in de softwareontwikkeling technologisch van oorsprong zijn geweest. Toen ik 35 jaar geleden mijn eerste project leidde, waren computersystemen niet toegerust om eens in de twee weken iets potentieel verscheepbaar te maken, laat staan om automatisch te testen. Agile softwareontwikkeling is mogelijk geweest omdat de technologie ons daartoe in staat stelde. Het Agile Manifest was een gevolg daarvan en geen oorzaak!

Zowel de mechanisering als de automatisering heeft grote groepen mensen van hun beroep beroofd. Denk je eens in wat de kantoorpakketten zoals MS Word met de typistes van voorheen hebben gedaan. Ook nu hoor je boze stemmen voorspellen dat vele banen door de verregaande robotisering en algoritmes zullen verdwijnen. Enkele jaren geleden nog huurde ik nog een vertaler in, nu maak ik gebruikt van kunstmatige intelligentie, die het vele malen beter en sneller doet. Alles wat herhaalbaar is, is te automatiseren. Daarmee dus ook het schatten, plannen en rapporteren wat we in projecten doen.

1) Het is niet onwaarschijnlijk dat alle rekenende, voorspellende en rapporterende taken in projecten binnen tien jaar volledig automatisch zullen gaan.

Dat sommige organisaties agile werken nu al weer de rug toekeren, wil niet zeggen dat het op zijn retour is. Zeer zeker niet in de automatisering. Vergeet niet dat de waterval-gedachte stamt uit een tijd dat zowel de tools als de ontwikkelaars nog niet volwassen waren. De kwaliteit van de hedendaagse softwareontwikkelaar laat die van twintig jaar terug ver achter zich. Het gereedschap dat z/hij heeft, ondersteunt daarbij. Hierdoor hebben de kleinere deelprojecten van de mega-programma’s geen (deel)projectleider meer nodig, dat kunnen de ontwikkelaars zelf. Kijk maar naar de vele zelfsturende teams.

2) Het is zo goed als zeker dat de behoefte aan projectmanagers voor de minder complexere softwareprojecten nog verder zal dalen in de komende jaren.

De adoptie van agile werken in andere dan de softwareontwikkeling verloopt traag en moeizaam. Deels door de enorme arrogantie die veel agilisten vertonen, maar toch vooral omdat de technologie nog niet rijp voor agile werken is. Maar pas op, dat zal niet lang meer duren. Organisaties in alle branches moeten zich daar op voorbereiden. Wanneer hardware zo adaptief wordt als software en als robots het zware werk in de bouw overnemen, is een verscheepbaar product per sprint van twee weken niet ver weg. 3D-printers zijn slechts een voorbode van wat nog komen gaat.

 

3) Het is daarom niet onwaarschijnlijk dat ook in de constructie-industrie (en niet alleen daar) in de komende tien tot twintig jaar de behoefte aan projectmanagers voor de minder complexe zaken zal afnemen.

Waar brengen deze drie voorspellingen ons en wat betekent dat voor iedereen die een carrière in projectmanagement denkt te hebben? De technologische vernieuwing zowel in het bouwen als in het besluiten (AI) zet zich voort en zorgt ervoor dat de ‘lagere’ en ‘rapporterende’ functies zullen verdwijnen. De behoefte aan project-, programmamanagers, of projectdirecteuren zal blijven bestaan maar dan alleen voor de complexe klussen.

Een van de grote uitdagingen waar we dan voor komen te staan, is hoe we om moeten gaan met het verdwijnen van de junior en medior projectmanagementfuncties. Immers dat is tot nu toe altijd de bron van senior talent geweest, het klassieke pad van junior naar medior en uiteindelijk senior verdwijnt hierdoor. Een goede zaak die de illusie van de ‘algemene’ projectmanager, die managet waar z/hij geen verstand van heeft, doet verdampen. Mensen met inhoudelijke kennis zullen hun plaats in nemen. Dit betekent dat projectmanagement een competentie van allen moet zijn.

Deze ontwikkeling zal niet zonder slag of stoot gaan. Velen hebben geïnvesteerd in een PMO-carrière en die zullen hun positie niet snel opgeven. Daarnaast zal het megalomane bedrag dat betaald is voor PRINCE2 het bedrijf Axelos dwingen tot veel commercie om de methode nieuw leven in te blazen. Het is nu eenmaal zo dat in opleidingenland de ‘Foundation’-certificaten het grootste volume (en omzet) genereren. Zij zullen zich gesteund weten door de honderden trainers die mensen opleiden voor mini-projectmanager. Jammer voor hen, maar daar is straks geen grote markt meer voor.

Ook onze vereniging zal het proces van herbezinning verder moeten doorzetten, door blijvend te reageren op de veranderingen die al hebben plaatsgevonden en nog lang niet zijn uitgekristalliseerd. Zelf zie ik deze tijd met grote spanning tegemoet, jij ook?

John Hermarij

Kennisalchemist, woordensmid en (agile)mindset coach bij Dhirata. Hij blogt over alles wat met leiderschap in veranderende tijden te maken heeft (www.johnhermarij.nl). Hij is trekker van de internationale taskforce voor de nieuwe Agile Leader Certificering van IPMA, daarnaast is hij initiatiefnemer van het Vrije Denkers Netwerk over adaptief leiderschap (voor meer info: info@johnhermarij.nl).

Gepubliceerd in Blog
0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Neem contact op

Heb je een vraag aan IPMA? Stel je vraag hier direct!

Versturen

©2018 IPMA Nederland platform projectmanagement

Log in met je gegevens

of    

Gegevens vergeten?

Create Account