Enige tijd geleden las ik een aantal berichten op mijn tijdlijn over een nieuw raamwerk voor project-, programma- en portfoliomanagement. De zoveelste dacht ik. Wijselijk laat ik in het midden welke het is. Sowieso vind ik een raamwerk in het PPP-domein verdacht want tot voor kort hadden wij projectmanagers de zogenaamde methoden, terwijl men het bij Agile luidkeels over raamwerken heeft en dat die toch heel iets anders zijn dan methodes. Maar goed dat is voer voor taalkundigen en ook een thema voor een andere blog.

Ik vraag me af of we zitten te wachten op een, met grote pretenties geannonceerd, raamwerk voor project-, programma- en portfoliomanagement. Ik zie het helemaal voor me hoe dit tot stand gekomen is: een groep, zich belangrijk voelende, dames en heren die al discussiërend, schrijvend en klankbordend consensus bereiken. Met in hun kielzog talloze examen- en opleidingsinstituten die klaar staan om hier goud geld aan te verdienen.

Het is de zoveelste herhaling van zetten die van projectmanagement iets zeer verwarrends hebben gemaakt. Überhaupt het feit dat er weer een nieuw raamwerk nodig is, bewijst dat raamwerken of methodes een doodlopende weg zijn. Onder het mom van helemaal ‘aangepast aan de laatste inzichten’ zitten we nu opgescheept met meerdere versies PMBOK, PRINCE2, SAFe en ga zo maar door. Die natuurlijk allemaal ‘downward compatible’ zijn, maar waar wezenlijke verschillen ver te zoeken zijn. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat organisaties er telkens weer opnieuw intuinen en hun mensen dit laten leren.

Met als gevolg, mensen die zo nodig hun PRINCE2 of een ander FOUNDATION-achtig type diploma op social media posten, met het trieste onderschrift ‘in-the-pocket’, om zo hun dagelijkse shot dopamine middels de likes en interessantjes tot zich te nemen. Wat is er toch aan de hand met de wereld van projecten? Ik word hier weemoedig van.

Laten we projectmanagement eens tot zijn essentie terugbrengen. Een project is een verzameling activiteiten uitgevoerd door een team mensen, het is gestart omdat ergens in de lijnorganisatie iemand heeft bedacht dat deze activiteiten gedurende een zekere tijd extra management aandacht nodig hebben. Zij zoeken daar iemand voor die de verantwoordelijkheid naar zich toetrekt en alles regelt wat er nog niet geregeld is (eigenlijk iemand die obstakels weghaalt) en er voor zorgt dat de klus geklaard wordt. Dat is het doorsneewerk van een projectmanager!

In de softwareontwikkeling is men tot de conclusie gekomen dat je ook slimmer kunt organiseren, waardoor er minder projectmanagers nodig zijn. Jammer als je projectmanager bent, maar zo is het leven nu eenmaal. Creatieve destructie heet dat. Een projectmanager is iemand die de gaten in de organisatie dichtloopt. Zodra die gaten er niet meer zijn hebben we geen projectmanagers meer nodig. De voornaamste redenen dat het vak projectmanager bedreigd wordt, en niet alleen in de softwareontwikkeling, zijn: 1) organisatorische vernieuwing; 2) technologische innovatie. Agile software ontwikkeling is daar een goed voorbeeld van, dit was niet mogelijk geweest zonder beiden. Omdat er zowel organisatorische als technologische innovaties plaatsvinden in bijna alle sectoren, kan je verwachten dat het vak projectmanagement zoals we dat nu kennen er in de toekomst totaal anders uit gaat zien als dat we nu denken.

Dus waarom een raamwerk? Het investeren in nieuwe raamwerken, zowel in de ontwikkeling als in de adoptie daarvan is een zinloze verspilling van intellectuele capaciteit en financiële middelen. De mensen die daar kostbare tijd van hun leven in hebben geïnvesteerd hebben onvoldoende gekeken naar de tekenen des tijds. Het is veel beter te investeren in de competentie van mensen om zich te kunnen aanpassen en daar is al meer dan genoeg over beschikbaar.

Een van mijn lijfspreuken is: Ontdoe je van elk beklemmend paradigma!
Ik reken raamwerken tot beklemmende paradigma’s, ze belemmeren en dwingen jezelf de wereld te zien door een gekleurde bril die je afleidt van wat er werkelijk gebeurt. Ze maken dat je kibbelt over of het nu zelfsturend of zelf organiserend moet heten, en of PRINCE2 nu wel of niet waterval is. Allemaal gekibbel in de marge, stop er toch mee! Uiteindelijk draait het om mensen die met verandering om kunnen gaan. Competente mensen die openstaan voor nieuwe ervaringen, die willen leren uit de praktijk van alle dag.

John Hermarij

Kennisalchemist, woordensmid en (agile)mindset coach bij Dhirata. Hij blogt over alles wat met leiderschap in veranderende tijden te maken heeft (www.johnhermarij.nl). Hij is trekker van de internationale taskforce voor de nieuwe Agile Leader Certificering van IPMA, daarnaast is hij initiatiefnemer van het Vrije Denkers Netwerk over adaptief leiderschap (voor meer info: info@johnhermarij.nl).

Gepubliceerd in Agility in projecten,Blog,IPMA Blog
0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Neem contact op

Heb je een vraag aan IPMA? Stel je vraag hier direct!

Versturen

©2018 IPMA Nederland platform projectmanagement

Log in met je gegevens

of    

Gegevens vergeten?

Create Account