In de rubriek Leden in het Zonnetje worden IPMA-leden geïnterviewd door andere IPMA-leden: om van elkaar te leren en te ontdekken wat voor talent er allemaal aanwezig is onder de IPMA-leden. De geïnterviewde kiest vervolgens iemand uit waarvan hij of zij meer wil weten of die het verdient in het zonnetje gezet te worden. Een menselijke ketting vol mooie verhalen, ideeën over Projectmanagement en enthousiasme voor IPMA. Deze week: Roel Wessels, geïnterviewd door Ariane Moussault.

“Ik vind het leuk om mensen wakker te maken”

We ontmoeten elkaar op de High Tech Campus in Eindhoven. Roel komt met zijn fiets aangereden. We hebben ons kopje koffie nog niet ingeschonken of Roel steekt al vol enthousiasme van wal. Een grote brok energie, vol beeldende verhalen, ervaring en enthousiasme voor het projectmanagement vakgebied.

Ik heb technische natuurkunde aan de TU in Eindhoven gestudeerd. Ik ben zo’n typetje dat graag overzicht heeft en alles wil begrijpen. Daarbij ben ik altijd op zoek naar analogieën, om zaken te verbinden, inzichtelijk en weer simpel te maken. Ingewikkelde dingen eenvoudig maken, dat is wat mij drijft. Iets waar meer dan ooit behoefte aan is, denk ik, in een (projectmanagement) wereld vol hypes, onzekerheden, multidisciplinaire samenwerking en veranderingen.

Ik ben eind jaren negentig begonnen bij DAF trucks als dieselmotoren-expert. Eén van mijn aandachtsgebieden was motormanagement, omdat dat nieuw was in de truck. Bij veel technologiebedrijven zijn natuurkundigen diegenen die de lijntjes verbinden tussen mechanische, electronica- en software-mensen. Ze zijn een beetje het cement tussen de verschillende disciplines. Als natuurkundige denk je mee en breek je de muurtjes af tussen de verschillende vakgebieden. Zo zit ik zelf ook in elkaar. Mensen en processen verbinden.

Risicomanagement hield voor mij in mijn eerste baan in: als het een keer tegenzit, dan werk ik wel even door in het weekend. Daar loste ik alles mee op. Gewoon hard werken. Iets wat ik tegenwoordig herken als ik jonge mensen in startups begeleid. Aan enthousiasme en energie geen gebrek. Na een tijdje begon ik me echter te realiseren dat dit nog wel een oplossing kon zijn in mijn rol als meewerkende voorman van een team van 6-7 personen, maar als dat team zou groeien tot 50 personen of meer, dat ik dan een behoorlijk rot-leven zou krijgen…  Er waren nog zoveel andere dingen die ik leuk vond, daar moest ik ook tijd voor over houden. Ik besefte dus dat ik mezelf moest “up-scalen”, om het maar zo te zeggen. Ik moest mijn werkwijze schaalbaar malen. En toen heb ik een, op het eerste gezicht, vreemde keuze gemaakt. Ik heb ervoor gekozen om als software projectleider verder te gaan. Ik wilde leren, en daar komt ie, leren loslaten. Software is een vakgebied dat ik wel begrijp, maar dat ik niet zelf kan uitvoeren. Als projectleider zou ik dus wel moeten loslaten, omdat ik het werk niet van mijn teamleden kon overnemen. Zo kwam ik erachter dat ik het nog leuker vond om als projectleider het totale plaatje aan te sturen, dan om als specialist steeds dieper te graven. En ik gebruikte het later om de software mensen een steeds belangrijke rol te geven in de ontwikkelteams. Want software was in de 20e eeuw de lijm tussen de hardware componenten van het systeem, maar tegenwoordig is het het bloed van het systeem dat moet zorgen dat systeem naadloos aansluit bij de flow van de eindgebruiker.

Loslaten is voor mij meer dan het overdragen van werkzaamheden aan een ander. Nog veel belangrijker is dat je leert genieten dat die persoon het op een andere manier gaat doen dan jij. Anders blijft het geforceerd en benut je niet alle mogelijkheden die deze samenwerking in zich heeft.  Daarover ben ik in trainingen en coaching veel met mensen bezig. Als we het over situationeel leiderschap hebben, over Scrum, over zelforganisatie, etc., zeg ik steeds weer tegen de leidinggevende: “Als ik in jouw ogen blijf zien dat je denkt ‘Het is goed gegaan, maar als ik het zelf had gedaan dan was het vast beter geworden’, dan ben je er nog niet.” Je kunt pas delegeren als je ervan kunt genieten. Als je het als een voorrecht ziet om te mogen ervaren hoe die ander het net anders ziet dan jij. Je kunt pas die wederzijdse afhankelijkheid aan, als je persoonlijk onafhankelijk bent. Het is niet makkelijk en je hebt veel ruimte in jezelf nodig. Om die ruimte te creëren moet je ook steeds blijven investeren in jezelf.

Rond 2004-2005 ben ik voor het eerst bij een IPMA Parade geweest. Op Papendal was dat, geloof ik. Dat was een soort reünietje, ik kwam er veel oud-collega’s van Ordina tegen. Ik was zelf inmiddels bij Assembléon als hoofd Productontwikkeling aan de slag gegaan. Door Guustaaf Savenije, een vriend van John Verstrepen, ben ik later in contact gebracht met Hans Fredriksz. Dat was voor mij het begin van mijn IPMA-werk. Ik heb drie keer meegedaan met de organisatie van de Parade. We hadden keynotes als Marc Lammers en Ben Tiggelaar… een geweldig leerzame tijd. Dat was in de tijd dat Atty van der Schoot en John Verstrepen de organisatie van de parade trokken. Daar heb ik heel veel van geleerd. Want als je zoveel vrijwilligers hebt die slechts één keer in de maand een avond bij elkaar zitten, dan heb je een stevige uitdaging. Dat is als het ware opstarten, hoogte pakken en als je net in de lucht bent de landing alweer moeten inzetten, want iedereen moet naar huis. Maak zoiets maar eens effectief.  Gelukkig hadden wij ons ‘motortje’, Atty. Zij zorgde ervoor dat wij in de tijd tussen de meetings ‘warm bleven’. Ze stuurde ons de juiste informatie toe, checkte dat de onderlinge communicatie goed was en prikkelde ons met tussenresultaten. Zo bleef het motortje op de achtergrond doordraaien en waren wij als vrijwilligers bij de start van de maandmeeting direct effectief en maakten in twee uur tijd enorm veel voortgang. Uiteindelijk zijn dit soort zaken de dingen die ook Scrum en andere organisatievormen succesvol maken of juist niet. Effectief zijn is eigenlijk heel eenvoudig, mits je het vermogen en het lef hebt om precies dat te toen wat nodig is!

Wat ik altijd mooi heb gevonden aan IPMA is dat het niet alleen aandacht besteedt aan de methodische kant, maar ook aan de gedragskant en aan de context van projecten. Dat voelde vanaf het begin bij de eerste kennismaking met IPMA meteen goed. Er is meer dan de methode alleen, de toepasser maakt het verschil. Het zou zo mooi zijn als we dat met elkaar binnen IPMA in de toekomst op een nog hoger niveau kunnen brengen. Open staan voor elkaar, van elkaar willen leren en ook echt buiten je eigen comfortzone stappen. Veel meer het contact zoeken met de mens achter je mede-IPMA-genoten, in plaats van – in mijn ogen – zinloos en zwart/wit te discussiëren over hoe een methode nu precies bedoeld is.

Ik zeg niet dat de methode niet belangrijk is, maar het is nog  belangrijker dat mensen met elkaar praten over de dingen die echt spelen. En dat is heel erg moeilijk in projectenland, want projectmanagers praten graag over hun successen in de vorm van hosanna verhalen. Daarmee gaat vaak de echte essentie in de kennisoverdracht verloren. Het gaat vaak om hele kleine dingen die niemand anders begrijpt, maar waar je als projectleiders onderling direct de herkenning voelt. Het feit bijvoorbeeld,  dat een lijnmanager trots vertelt je geholpen te hebben door je 0,08 (!!) FTE extra te geven voor je project (want een meewerker was pas voor 0,92 FTE in Excel ingepland…) Dat begrijpt niemand op een feestje, maar bij projectleiders onderling ligt iedereen meteen slap van de lach van herkenning: “Ja, dat is mijn leven!”.

Ik vind het leuk om mensen wakker te maken. Niet om te choqueren, maar om ze echt te laten nadenken. Zo vroeg een afdelingshoofd van een groot hightech bedrijf mij onlangs: “Roel, we gaan experimenteren met Scrum, kun je daar iets in betekenen?” Mijn antwoord was eenvoudig: “Nee, want ‘experimenteren met Scrum’ klinkt als ‘kijken of het werkt’. En dat is het punt niet. Natuurlijk werkt Scrum, trouwens traditioneel waterval ook. Als het niet werkt, pas je het op de verkeerde manier toe!  Ik kom dus alleen helpen als jullie echt willen leren én investeren in de toepassing van Scrum gewoon zoals het is. Keep it simple. Experimenteren en een nog beter wiel uitvinden doe je maar als je er echt goed in bent!”

Net als bij Karatekid. Eerst heel lang: Wax on…, wax off. Dan pas word je kampioen. Ik zie er naar uit om met mijn mede-IPMA-genoten nog veel te mogen genieten van al dat kleine essentiële dat ons echt bezighoudt. Projectmanagement is fun!

Meld je aan!

Heb jij een ervaring die je wilt delen? Heb je een aanrader (training, boek, artikel) of juist een afknapper? Ben je naar iets op zoek (leuke opdracht) of heb je juist iets aan te bieden? Meld je dan aan via onderstaande knop.

Gepubliceerd in IPMA Nieuws
0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Neem contact op

Heb je een vraag aan IPMA? Stel je vraag hier direct!

Versturen

©2019 IPMA Nederland platform projectmanagement

Log in met je gegevens

of    

Gegevens vergeten?

Create Account